Dyslexie (leesblindheid)

definitie: aangeboren onvermogen visuele lettersymbolen te associeren met klanken (verband tussen tetters en klanken kan niet worden gemaakt), ondanks een gemiddelde intelligentie en ongecompliceerd verlopen taalontwikkeling.

Oorzaken:
Mogelijk een ontwikkelingsstoornis van de dominantie van de linker hemisfeer. Komt vaker voor bij linkshandige mensen. Er zijn aanwijzingen voor een genetische oorsprong. Indien de ouders dyslexie hebben is de  kans dat hun kinderen het krijgen 65%.

Frequentie:
Alle leerstoornissen samen: 5% van alle kinderen. 80% Daarvan heeft dyslexie.

Verschijnselen:
Verband tussen visuele lettersymbolen en klanken kan niet worden gemaakt
Sommige dyslectische kinderen neigen woorden achterstevoren te lezen of letters door elkaar te halen die elkaars spiegelbeeld zijn (bij b en d)
Geen problemen met andere symbolen (bijv verkeersborden of volledige woorden)
Geen andere cognitieve of intellectuele stoornissen

Diagnostiek:
Diagnostisch schema voor dyslexie volgens de DSM-IV:
A. Leesniveau ligt aanzienlijk onder het te verwachte niveau dat hoort bij de leeftijd, de gemeten intelligentie en de opleiding
B. Interfereert significant in schoolresulatten of dagelijkse bezigheden
C. Als er een zintuigelijk defect aanwezig is, dan moet het leesniveau ook slechter zijn dan bij anderen met hetzelfde probleem

Bepalen van de intelligentie (met de Wechsler Intelligence Scale for Children), bepalen van de eventuele leerachterstand op school, bepalen of het leerprofiel harmonisch of disharmonisch is. 

Behandeling:
Gedragstherapeutische behandeling. Kinderen met dyslexie moeten leren lezen met volledige woorden, inplaats van letter voor letter.
Vroegtijdige onderkenning van leerproblemen is belangrijk.
Met cognitieve methoden moet het kind bewust worden van zijn leerstoornis, zodat het actiever deel kan nemen aan de behandeling. Een begripvolle omgeving is daarbij ook belangrijk.

Terug naar hoofdpagina <<

Commentaar

Naam